Miałam kiedyś piękne, długie i lśniące blond włosy. Miałam, bo coś mi strzeliło do łba i pofarbowałam się na brązowo, potem rudo, przejściowo był nawet fiolet, a w końcu wróciłam do blondu. A że było to w czasach liceum, nie dorabiałam nigdzie, a szczątkowe kieszonkowe wystarczało mi jedynie na drogeryjne farby i męczenie włosów w domowych pieleszach. Efekt? Proste włosy zaczęły się kręcić, łamać, były spalone, suche, szorstkie, generalnie koszmarne pod każdym możliwym względem. Zainwestowałam w sławną i podobno dobrą szczotkę - tangle teezera. Na studiach przestałam farbować włosy, a mimo to nie mogłam ich zapuścić. Cały czas były zatrzymane na tej samej długości, nieco za ramiona. Wkurwiłam się, mówiąc wprost. Poszłam do fryzjera, skonsultowałam się z nim. Diagnoza? Chociaż kolor mój, a włosów dużo, to są cienkie i delikatne. Nie rosną, bo się kruszą. Kruszą się, bo są połamane. A są połamane, bo tangle teezer wcale nie jest tak dobrą szczotką, jak zachwalają blogerki i youtuberki - to dobra szczotka do wygładzania i stylizowania włosów, nie rozczesywania. Wkurwiłam się. Znowu. Poszłam do Rossmanna. Kupiłam zachwalany eko-zestaw z Alterry i szczotkę z włosia dzika. Szampon słabo się pienił. Odżywka wydawała się nijaka. Masek w sumie nie lubię. Szczotka czesała włosy niemiłosiernie długo. Nie powiem co się, po raz kolejny. Ale jednocześnie również się zaparłam. Opłacało się. Minęły 4 miesiące, włosy lekko do ramion sięgają mi obecnie za obojczyki. Lśnią. Są elastyczne. Miękkie. Połamane końcówki to tylko wyjątki. Jak tego dokonałam tak nagle? Szczotka z dzika nie szarpie włosów, które mogą dzięki temu swobodnie rosnąć. Z kolei eko-zestaw moje włosy po prostu pokochały. Dlatego też wam dzisiaj o nim opowiem.
